Definicja przypadku COVID-19 na potrzeby nadzoru nad zakażeniami ludzi nowym koronawirusem

DEFINICJA PRZYPADKU COVID‐19 NA POTRZEBY NADZORU EPIDEMIOLOGICZNEGO
NAD ZAKAŻENIAMI WIRUSEM SARS-CoV-2

 

(definicja z dnia 31.10.2020 )

 

Kryteria kliniczne

Każda osoba u której wystąpił co najmniej jeden z poniższych objawów:

‐ kaszel

‐ gorączka 

‐ duszność

‐ utrata węchu o nagłym początku

‐ utrata lub zaburzenia smaku o nagłym początku

Kryterium diagnostyki obrazowej

Zmiany w obrazie radiologicznym płuc wskazujące na COVID‐19 

Kryteria laboratoryjne[1]

‐ wykrycie kwasu nukleinowego SARS-CoV-2  z materiału klinicznego [2],[3]

– wykrycie antygenu/ów wirusa SARS-CoV-2 z materiału klinicznego

Kryteria epidemiologiczne

Każda osoba, która  w okresie 14 dni przed wystąpieniem objawów spełniała co najmniej jedno z

następujących kryteriów:

1) miała bliski kontakt z osobą, u której stwierdzono zakażenie SARS-CoV-2 (kontakt z

przypadkiem potwierdzonym lub prawdopodobnym). Jako bliski kontakt należy rozumieć:

  • przebywanie w bezpośredniej bliskości (twarzą w twarz) z osobą chorą, w odległości mniejszej niż 2 m przez ponad 15 minut,
  • bezpośredni kontakt fizyczny z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2,
  • bezpośredni kontakt bez środków ochronnych z wydzielinami osoby z COVID‐19 (np. dotykanie zużytej chusteczki higienicznej, narażenie na kaszel osoby chorej),
  • kontakt na pokładzie samolotu lub innych środków transportu zbiorowego obejmujący
    1. osoby zajmujące dwa miejsca (w każdym kierunku) od osoby z COVID‐19;
    2. osoby towarzyszące w podróży lub sprawujące opiekę nad osobą z COVID‐19, członkowie załogi obsługujący sekcję, w której znajduje się chory.

                                                           

Uwaga: W przypadku ciężkich objawów u osoby z COVID‐19 za bliski kontakt należy uznać wszystkich pasażerów znajdujących się w sekcji lub na pokładzie środka transportu, w której ta osoba przebywała, a w przypadku   jej przemieszczania się po środku transportu na całym jego pokładzie.

 

  • personel medyczny lub inna osoba bezpośrednio opiekująca się chorym z COVID‐19 lub osoba pracująca w laboratorium bezpośrednio z próbkami osób z COVID‐19 bez odpowiedniego zabezpieczania lub w przypadku gdy doszło do uszkodzenia stosowanych środków ochrony osobistej lub w przypadku stwierdzenia ich nieprawidłowego zastosowania

2) przebywała (jako pensjonariusz) lub była członkiem personelu w placówce opiekuńczej/opieki długoterminowej, w której potwierdzono transmisję COVID‐19 .

 

Klasyfikacja przypadku

 Przypadek możliwy[4]

Każda osoba spełniająca kryteria kliniczne

B   Przypadek prawdopodobny

Każda osoba spełniająca kryterium kliniczne oraz kryterium epidemiologiczne

LUB

Każda osoba spełniająca kryterium kliniczne w postaci utraty węchu o nagłym początku i/lub

utraty lub zaburzenia smaku o nagłym początku

LUB

Każda osoba spełniająca kryterium diagnostyki obrazowej

C   Przypadek potwierdzony

Każda osoba spełniająca kryterium laboratoryjne przypadku potwierdzonego

 

Uwaga: diagnostyka laboratoryjna powinna być przeprowadzana w przypadku każdej osoby wykazującej objawy ostrej infekcji układu oddechowego (z uwzględnieniem kryteriów klinicznych podanych w definicji, jak również objawów mniej specyficznych: ból głowy, bóle mięśni, dreszcze, zmęczenie, wymioty i/lub biegunka) oraz dodatkowo na podstawie indywidualnej oceny lekarza zlecającego lub służb sanitarno‐epidemiologicznych.

 

[1] W zgłoszeniu wyniku należy podać typ testu jakim wykonano badanie np. test jednogenowy, dwugenowy, RT-LAMP

[2] Próbki materiału klinicznego z dolnych dróg oddechowych (popłuczyny pęcherzykowo – oskrzelowe (BAL), bronchoaspirat, odkrztuszana plwocina)  mają większą wartość diagnostyczną niż próbki z górnych dróg oddechowych (np. wymaz z nosogardła)

[3] Jeżeli to możliwe, należy wykonać sekwencjonowanie

[4] Jako przypadek możliwy powinien zostać zaklasyfikowany każdy objawowy przypadek podejrzenia COVID‐19 zgłoszony przez lekarza, w którym nie zlecono wykonania badań laboratoryjnych

Zmiana wielkości czcionki